NIEUWSBRIEF

Beste

Tijdens de jaarwende bezint men zich. Dat ritueel ligt me na aan het hart. Om te beginnen een “aangepast” citaat om over na te denken:

"Het falen van de “politieke kunst” is niet het dokwerkers-idioom, de schuttingstaal en de vulgaire praat waarmee het zich bedient. Dit zou een absurde aantijging zijn. En bovendien is het mogelijk met woordgruis en taalruis grootse en machtige dingen op te trekken. Wat ik onder de neus wrijf is niet de grove witkalk van zijn lompe stijl maar zijn laag bij de grondse ideeën. En dat het de democratie van de kunst heeft verheerlijkt." (Huysmans in ‘Là-bas’)

Wat heeft mij getroffen in 2018? Ik stel vooral vast dat het evenwicht tussen politiek en het poëtische in de kunstwereld vaak zoek is. Ik heb geweldige dingen gezien en gevoeld. Het valt me trouwens op dat de interessantste voorstellingen teruggrijpen naar historische meesterwerken. Hoe Romeo Castellucci het orkest het zwijgen oplegt in zijn versie van ‘De Toverfluit’. Hier ontploft de kracht van onze ‘westerse’ cultuur en de vertwijfeling van onze hedendaagse poëtica je in het gezicht. Hoe Kate Lindsey een Nerone neerzet in Monteverdi’s 'L’incoronazione di Poppea' in de versie die ik maakte voor de Salzburg Festspiele. De genadeloosheid waarmee ze haar stem en haar vrouwelijkheid in vraag stelt, is ronduit magistraal. Ik zag in Parijs de geweldige solo ‘Inflammation du verbe vivre’ van Wajdi Mouawad waarin hij subliem teruggrijpt naar de Griekse tragedies. Woede en schoonheid: het is zaak hier een evenwicht in te vinden. Maar schoonheid op zich bestaat gewoonweg niet. En als woede domineert wordt het algauw wartaal. Maar wat als het evenwicht gevonden wordt! De duistere kracht in de Hamlet-interpretatie van Kuiperskaai: hoe Victor Lauwers geen enkele toegeving doet aan de snelheid van onze tijd. Hamlet als een afgekloven bot, vergeten in een hoekje zonder angst voor het gewicht van de geschiedenis.

Het 'Lam Gods' van de indrukwekkende Milo Rau is van belang. Een stadstheater met een nieuw gezicht. Het feit dat men dan verrast is dat moslima’s schrikken en zich terugtrekken, doet vraagtekens rijzen rond het ‘spektakel-gehalte’ van dit project. En komt dat misschien door de voortvarendheid van de politieke kunstenaar? Of kijk ik zelf met een te politieke blik? Kunst kan toch enkel bestaan dankzij de kracht van de nuances, de verwarring die ontstaat als er niet meer begrepen wordt, maar een verbijsterde blik zich meester maakt van de toeschouwer. Of een liefdevolle blik van afgrijzen? Ik wil politiek actief zijn en de wereld verbeteren, helder en zelfzeker. Maar in mijn kunst zet ik die wereld met de moed der hoop op zijn kop.

En het wordt moeilijker. Ik was onlangs in Hebron op de Westbank, de stad van Abraham of Ibrahim, het zwarte gat van onze beschaving. Waar kolonisten uit Chicago pissen op Palestijnen. Te schrijnend voor woorden. Woede, ook hier, maar nog meer verdriet. Een aantal Palestijnse kunstenaars zeiden me dat er geen tijd meer was voor poëzie. Kunst mag enkel nog het verzet dienen. Er is te veel pijn, te veel vernedering en te veel haat. Daar sta je dan met je Huysmans en je pretentieuze ideeën over kunst en de kracht van de poëzie. Ik ging vertwijfeld naar Bethlehem een koffie drinken in het hipster-hotel van Banksy (tot 450 dollar voor een kamer, maar met een prachtig uitzicht op de mensonterende muur en de graffiti van Banksy. Leve de toerist als activist!) en begreep dat ik er nog minder van begreep. Dus wandelde ik naar Jeruzalem, 7 km verder, maar werd na vijfhonderd meter door een erg jonge Israëlische soldate de weg versperd. Ze beviel me terug te keren. Er wordt niet gewandeld van Palestina naar Israël. Dan maar een taxi zoeken met de juiste nummerplaat en twee uur en drie controles later is de 7 kilometer overwonnen. In Jeruzalem stond ik verbaasd te kijken naar de venter die zowel keppeltjes als kufi’s verkocht. De tweestaten-oplossing ligt voor het oprapen in een straatwinkeltje.

Ik had een aangenaam gesprek met de leiding van het Israël Festival. Ze willen 'De blinde dichter' tonen in hun volgende festival. Een ode aan de Syrische dichter Abu al ‘ala al Ma’arri. In het Arabisch. Ik vind dit een geweldig aanbod, maar ik vertel hen ook dat ik reeds dertig jaar met Needcompany de aanbiedingen uit Israël heb geweigerd. Maar na mijn bezoek aan Hebron en andere steden en vluchtelingenkampen weet ik het niet. Een boycot laat veel mensen in de steek. Het BDS-manifest (totale culturele Boycot van Israël, naar voorbeeld van de apartheidsboycot) tekenen is laf en beschamend zegt Nick Cave. Hij heeft ongelijk. Ik denk eerder dat het naïef en onwetend is. De Israëlische schrijver David Grossman gaf me het advies wel te komen. Dat niet komen geen betekenis heeft. Ook hij is één van de vele Israëli die zich schaamt over de regering en het Palestina-beleid weerzinwekkend vindt. En die hulp vraagt in hun verzet. De twee verzetsgroepen, de Palestijnse en de Israëlische worden vernederd en kapotgemaakt door hun eigen regeringen. Het is een catch-22: niet gaan naar Israël betekent dat je de kracht van je poëtica niet ernstig neemt. Wel gaan betekent misschien de dood van die poëtica.

Groet,
Jan

Al het goede

In januari starten de repetities voor Al het goede, de nieuwe creatie van Jan Lauwers & Needcompany. Jan Lauwers schrijft de tekst en regisseert. De muziek is van de hand van Maarten Seghers.

Al het goede is een kroniek over verlies en hoop in een tijd waar Europa zijn waarden te grabbel gooit en een grote groep mensen zich laat verleiden tot haat en onbegrip. Het relaas van een kunstenaarsfamilie met hun dagelijkse zorgen en de steeds aanwezige dood die zich zowel in de geborgenheid van hun huis als in de buitenwereld zonder mededogen opdringt.

Wereldpremière 22 augustus 2019 op de Ruhrtriënnale.

Belgische première Begin the Beguine

Begin the Beguine is de laatste tekst die de legendarische cineast John Cassavetes schreef voor zijn dood. Deze donkerzwarte allegorie over Eros en Thanatos geraakte echter nooit verder dan de voorbereidingsfase. Totdat de Duitse uitgever S. Fischer Verlag en Faces Distribution Corporation aan Jan Lauwers vroegen de enscenering van dit meesterwerk op zich te nemen. Lauwers creëerde een eerste versie in 2014 voor het Burgtheater in Wenen. Drie jaar later volgde er een tweede versie in samenwerking met Humain trop humain - CDN Montpellier. Hierin gaan acteurs Gonzalo Cunill en Juan Navarro de confrontatie aan met Romy Louise Lauwers en Inge Van Bruystegem.


'Begin the Beguine' is even absurd als een stuk van Beckett, even exclusief als een avondje onder heren en even filosofisch als een komedie van Tsjechov. De ideale regisseur voor deze brute mengelmoes zou Cassavetes zelf zijn, mocht hij niet gestorven zijn 25 jaar geleden. De enige regisseur die de onontbeerlijk combinatie van empathie en afstand bezit, is misschien de Belg Jan Lauwers.
Wolfgang Kralicek, Süddeutsche Zeitung

29 januari 2019 Kaaitheater
30 januari 2019 Kaaitheater
1 februari 2019 Toneelhuis
2 februari 2019 Toneelhuis


Grace Ellen Barkey en Witte de With

In februari nodigen directeur Sofía Hernández Chong Cuy en curator Samuel Saelemakers van Witte de With Grace Ellen Barkey uit om de lopende tentoonstelling “Een tentoonstelling met een audioscript door Sarah Demeuse en Wendy Tronrud en een soundtrack door Mario García Torres in samenwerking met Sol Oosel” een visuele en performatieve invulling te geven. Grace Ellen Barkey palmt er de derde verdieping in met verschillende installaties die de toeschouwer uitnodigen om deel te worden van haar zintuigelijke werk. Barkey’s installaties zijn een onderzoek naar het transponeren van een ruimte naar een engte. Ze verzamelt, filmt en fotografeert bloemen, bladeren en andere flora uit haar tuin en directe omgeving. Het is een claustrofobische blik op de gedachte dat mensen sterfelijk zijn en de natuur eeuwig is. Schoonheid is alleen maar mooi als ze vergankelijk is. Dan pas krijgt ze een geschiedenis.

De tentoonstelling in Witte de With Center for Contemporary Art in Rotterdam loopt van 27 januari tot 5 mei. De interventies van Grace Ellen Barkey vinden plaats op 9 en 10 februari.

Educatief traject rond kunst & herinnering

Needcompany blikt terug op een bijzondere samenwerking met de provincie West-Vlaanderen rond Oorlog en terpentijn. Samen met GoodPlanet Belgium werd een educatief traject opgestart waarbij 120 leerlingen en OKAN-jongeren uit 6 middelbare scholen deelnamen aan een ontmoetingsdag rond 'kunst en herinnering’ in Needcompany’s repetitiestudio in Sint-Jans-Molenbeek alvorens de voorstelling bij te wonen in hun thuisstad. Op 18 januari worden in de Brugge de filmpjes van productiehuis Het Peloton voorgesteld aan het brede publiek.


Op tournee

Needcompany is op tournee in binnen- en buitenland. Zo staat Oorlog en terpentijn op 23, 24 en 25 januari in Théâtre National te Brussel, op 28 en 29 maart in Teatros del Canal te Madrid, op 4 en 5 april in de Opéra de Dijon en op 9 en 10 april in MC93 - Maison de la culture de Bobigny (Parijs).

Het gelauwerde De kamer van Isabella is op 19 maart te zien in Scène Nationale 61 d'Alençon-Flers, op 12 en 13 april in MC93 - Maison de la culture de Bobigny (Parijs) en op 23 en 24 mei op ILT Festival in Aarhus.

De blinde dichter speelt op 24 maart in het HNK Zajc te Rijeka.

Grace Ellen Barkey is eveneens op tournee met Hamlet, de meest recente creatie van Kuiperskaai. Ze vertolkt er de rol van de strijdende Gertrude aan de zijde van haar zoon Victor Lauwers, als prins Hamlet, en haar dochter Romy Louise Lauwers, als Ophelia. Meer info en volledige speellijst op Toneelhuis.be.


Needcompany
Ensemble weNEEDmoreCOMPANY Contact Events Ontwikkeling
 
producties
Jan Lauwers Grace Ellen Barkey Maarten Seghers performing arts beeldende kunst Film
 
speeldata
Kalender
 
Shop
Boeken Muziek Film
 
Nieuwsbrief
Aanmelden Archief
NEEDCOMPANY  |  info@needcompany.org  |  Privacy  |  Pro area
Deze website gebruikt cookies. Door verder te gaan op de site ga je akkoord met onze cookie policy.