Night

Concept en performance Grace Ellen Barkey

Productie Needcompany
Co-productie MA scène nationale (Montbéliard)

In februari 2019 nodigden curatoren Sofía Hernández Chong Cuy en Samuel Saelemakers van Witte de With Center for Contemporary Art (Rotterdam) Grace Ellen Barkey uit om tijdens Art Rotterdam Week de lopende tentoonstelling een visuele en performatieve invulling te geven. Grace Ellen Barkey palmde er de derde verdieping in met verschillende installaties die de toeschouwer uitnodigden om deel te worden van haar zintuigelijke werk. Dit resulteerde in een explosie van natuurbeelden.

"As she moved, the birdsong fused with the images of dark leaves and the place took on a mystical charge as it became possible to drop all manner of thought and simply be."
- Ellen Mara De Wachter, Art Monthly, April 2019

Sinds enkele jaren verzamelt, filmt en fotografeert Grace Ellen Barkey bloemen, bladeren en andere flora uit haar tuin en directe omgeving. Het bijna obsessief vastleggen van de uitermate gedetailleerde beweging van een bloem of een blad, transponeert de natuurelementen tot autonome bijna abstracte organismen en wezens met een eigen sensueel verhaal.

"De installaties zijn een onderzoek naar het transponeren van een ruimte naar een engte. Een aantal jaren heb ik de bloemen, de bladeren en het gras in mijn tuin gefilmd. Onder de indruk van de details in de natuur tot het geen natuur meer is, tot het abstracties worden, de vogels die zich het beeld toe-eigenen en hun zingen vervormen tot een hysterisch geluid. Een claustrofobische blik op de gedachte dat mensen sterfelijk zijn en de natuur eeuwig is. Schoonheid is alleen maar mooi als ze vergankelijk is. Dan pas krijgt ze een geschiedenis."
- Grace Ellen Barkey

Grace Ellen Barkey startte de ontwikkeling van haar nieuwe project Night met het filmen van haar tuin in het diepst van de nacht. Hierbij ontstonden verschillende opnames van planten, lichtschakeringen en schaduwen die elk op hun manier tot leven kwamen. Tijdens een performance in Witte de With in 2019 ging zij een stap verder in haar onderzoek. Vertrekkend vanuit een landschap opgebouwd uit haar eigen nachtvideo’s baande Barkey zich als een nachtelijke glinstering doorheen het museum. Het vervolg van haar onderzoek vertrekt vanuit haar eigen Indonesische roots. Geïnspireerd door het Javaanse poppenspel Wayang, wat letterlijk schaduw of schim betekent en waarin gebruik wordt gemaakt van schaduw- en lichteffecten, gaat Barkey een dialoog aan met het obscure. In Oud-Javaanse poëzie, ook wel ‘kakawin’ genoemd, vermeldt het gedicht Arjunawiwaha (gedateerd tussen 1028 en 1035) als eerste in de literatuur het schimmenspel: 

Bij het wajangspel zijn er toeschouwers die wenen; ze worden verdrietig en raken van streek. Ook al weten ze best dat het gesneden leer is dat beweegt en praat. Zo is het ook met iemand die gehecht is aan de zintuiglijke waarnemingen. Hij beseft niet dat ze er in wezen niet zijn, dat alle dingen illusie zijn.

Etymologisch staat wayang ook voor ‘verbeelding’ wat onoverkomelijk eigen is aan wayang. De dalang of poppenspeler is hierbij de centrale figuur die de verbeeldingsrijke poppen tot leven brengt in dit obscure universum van Barkey waarin de nacht centraal zal staan.

> Read more

Concept en performance Grace Ellen Barkey

Productie Needcompany
Co-productie MA scène nationale (Montbéliard)

Downloads
Deze website gebruikt cookies. Door verder te gaan op de site ga je akkoord met onze cookie policy.