We zijn getuige van een bijzondere voorstelling, een vreemd, troostrijke fabel – ondanks het gebroken glas. Bovenal spreekt hij met een glimlach de goedheid van onbekenden – de toeschouwers – aan en roept hij de magie van het theater op, waar woorden de kracht hebben om het te laten sneeuwen, zoals aan het einde van Dublinners van Joyce, over de levenden en de doden.