‘The anti-efficient spirit of what happens on this stage 
comes from the observation that efficiency, in reality, 
leads to the design of solutions 
that are not answers to apparent problems.’
(libretto)

Een miljoen woorden om nergens te komen. 

Onophoudelijk houden acht performers een poëtische bevraging over de inefficiëntie van de mensheid. Als metronomen van de wereld die de tijd tastbaar maken, gaan ze onverbiddelijk door. Met hun lijf, met hun stem, al zingend, al dansend. Ze zijn zowel orkest als corps de ballet. Ze zitten gevangen in een eindeloze loop. Net als Sisyphus, maar dan in de hyper-optimistische visie van Albert Camus. Ze verbeelden een grenzeloos streven: een opwaarts dat neerwaarts gaat, een neerwaarts dat opwaarts gaat, een herwaardering van het onvermijdelijke. Tegelijkertijd moet alles veranderen. Tegelijkertijd kan alles niet anders dan veranderen. 

Als co-auteurs graven Sung Im Her en Maarten Seghers in de geschiedenis van hun eigen autonome oeuvre, op zoek naar bewegingen, klanken, choreografieën en liederen waarin de intensiteit van de inspanning zelf tot inhoud vervelt. Hun fascinatie voor het absurde draait om de poëtische en humoristische waarde van de poging.

Everything Must Change is een anti-dystopisch manifest, vermomd als een gedicht, waarin een achtkoppig koor van lichamen zingt over de mens — de toeschouwer — en hun (on)zin, falen en veerkracht. Het is een onderzoek van de kunstenaar naar de kunstenaar met de eenvoud van een eindeloos popnummer. Everything Must Change als lied over het onomkeerbare besef van eindigheid op zoek naar het troostende maar hoopvolle idee van evolutie, verbeeld als een gesloten cirkel.